Narracyjna tożsamość pozwala jednostce zrozumieć siebie jako podmiot zmieniający się i podmiot w zmieniających się sytuacjach. Narracja jest historią zmienności mojego losu.
Gdy narracje dotyczą własnej osoby, to znaczy gdy tworzący narracje podmiot jest ich pierwszoplanowym bohaterem, mówimy o autonarracjach. Zazwyczaj są one opowieściami o podmiocie i jego partnerach, uwikłanych w jeden wątek narracyjny. W autonarracjach fakty dotyczące własnej osoby są doświadczane i zapamiętywane jako elementy określonej opowieści. Te fakty to nasze zachowania, cechy, sukcesy i porażki. Podobnie interpretowane są nasze relacje z partnerami. Doświadczamy własnych uczuć, motywów, planów jako składników określonych historii, a więc i własne życie odbieramy jako historię, w której coś robiliśmy, czuliśmy czy wyobrażaliśmy sobie.
W ramach rozwijającej się autonarracji lub w ramach refleksji nad nią próbujemy wyjaśnić własne zachowania, tłumaczymy się z nich, żądamy dla nich aprobaty.
Jednostka w swojej autonarracji jest bowiem głównym lub jednym z głównych bohaterów dziejącej się historii, a więc jej rozumienie siebie, swojej sytuacji, w tym także rozumienie własnych motywów, emocji, decyzji oraz działań i ich efektów są wkomponowane w treść opowieści. Fakt ten ma dwie podstawowe konsekwencje: po pierwsze kształtuje się narracyjna tożsamość bohatera, po drugie kształtuje się jego narracyjna motywacja.
